Mostrando entradas con la etiqueta LA SUBIDA DE LAS RATIOS POR AULA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta LA SUBIDA DE LAS RATIOS POR AULA. Mostrar todas las entradas

jueves, 30 de enero de 2014

martes, 10 de septiembre de 2013

26, 27, 28… alumnos/as por aula?



-


Ángeles Abelleira e Isabel Abelleira posted: " Chégannos novas de centros de infantil nos que se están metendo máis de 25 nenos/as por aula por mandato das comisións de escolarización. A norma, na súa ambigüidade, é clara ao respecto: poden facelo. E estano a facer. E os mestres, que podemos dicir? "
Respond to this post by replying above this line

Artigo novo en InnovArte Educación Infantil

26, 27, 28… alumnos/as por aula?

by Ángeles Abelleira e Isabel Abelleira
2013-03-06 23.10.13_Clean
Chégannos novas de centros de infantil nos que se están metendo máis de 25 nenos/as por aula por mandato das comisións de escolarización. A norma, na súa ambigüidade, é clara ao respecto: poden facelo. E estano a facer. E os mestres, que podemos dicir? Patexar.
Emprégase o argumento da excepcionalidade, pero o que uns entenden por excepcionalidade non é o mesmo ca o que entendemos a maioría de nós. Excepcionalidade é unha circunstancia extraordinaria que obriga a superar, de forma irregular unha norma; no caso que nos ocupa: enfermidade grave dun proxenitor, inexistencia doutra posibilidade de escolarización que non implique desprazamentos insensatos,  traslado por violencia doméstica, sometemento a tratamentos médicos ou doutro tipo por parte do/a alumna e poucas máis. No resto dos casos haberá que adoptar outro tipo de medidas: oferta doutro centro ou habilitación doutra unidade. Non hai máis.
Ata o de agora o límite de 25 foi sagrado, arestora xa non, calquera que exerza unha autoridade superior sobre un docente o pode vulnerar. E ao docente non lle queda outra que apandar, as represalias poden ser moi fortes. Hai anos, se pasaba unha cousa destas, de inmediato había unha manifestación de pais, de equipos directivos e de compañeiros. Hoxe non. Cadaquén mira para o seu e coida de que non se lle estrague o que ten. Os abusos de autoridade, a submisión, o acatamento, a insolidariedade e a insensatez abonan un campo no que medran os desmandos pedagóxicos. O caso é meter nenos para dentro e que non haxa protestas, así todos contentos agás o mestre, pero como é un só tampouco importa moito.
En realidade, que supón un neno/a máis na clase? Isto é o que se preguntan moitos, que logo apostilan, "nos meus tempos eramos 40 e aínda así, saímos para diante". Abondaríannos argumentos para dar resposta, pero fáltannos folgos para facelo. O único que nos gustaría é convidalos a facerse cargo dun grupo de infantil de 3, 4 ou 5 anos. Un día, só un día, daquela saberían por que non se poden aturar ratios tan elevadas atendendo con profesionalidade aos nenos.
Logo, por outra banda, está o grupo dos "ben informados", que en seguida nos din que os máis recentes estudos non establecen correlación entre tamaño das clases e resultados escolares, nada parece confirmar que a diminución do número de alumnado incremente o éxito académico, pero por suposto, tampouco confirman que o aumento do grupo o consiga. Non é o mesmo un grupo de 25 nun centro dunha zona residencial que os mesmos nunha dun polígono, nin que 15 nunha escola unitaria do rural do interior. Cando nos falen desas investigacións sería bo que tamén correlacionaran o tamaño do grupo, o contexto social e os resultados en base ao punto de partida, non en base a un estándar final igual para todos.
Disto teríamos moito que falar, o primeiro é o que consideran éxito na educación. Ata o de agora, os estudos internacionais aos que todos acudiamos, falábanos da potencialidade compensadora e igualadora da educación infantil no caso das desigualdades sociais. Iso é éxito educativo.
Pero isto sucede en todos os centros nos que hai grande demanda? Non. A ratio de 25 respectase en centros públicos de elite do centro das vilas e os seus excedentes reverten sobre outros non tan "excelentes". Algo que, por suposto, non acontece ao revés.
Os centros supermasificados adoitan ser aqueles sitos en lugares a onde acode poboación desfavorecida na procura de traballos –ben precarios-, en polígonos industriais e zonas suburbiais nos que a vivenda é máis barata. Nestas zonas, a pobreza, a marxinalidade, a prostitución, a mendicidade e a violencia están presentes na vida de moitos pequenos, así, a escola cumpría, ademais, coa función de compensar as carencias derivadas da falta de estímulo educativo no seo familiar. Realizar esta tarefa con alumnado tan diverso xa era difícil, porque as taxas de nenos con necesidades son máis elevadas ca noutros sitios e porque o compromiso dos proxenitores coa educación dos seus fillos non está entre as súas prioridades, polo cal o profesorado tiña que facer malabares para atender debidamente a 25 criaturas. E se con 25 era difícil, con 26, 27, 28 ou máis xa se converte nun imposible.
Pódense meter? Pode. O mestre pódeos aturar? Pode. Estarán educativamente ben atendidos? Non. Entón por que se permite isto? Non é preciso afondar nas razóns económicas que manexa a administración, nin nas que levan ás familias a empregar, incluso, o engano para escolarizar ao seu fillo/a nun centro que xa sabe de antemán saturado: a prestación de servizos asistenciais nas horas previas e posteriores ao tempo escolar. Non os queremos culpabilizar a eles, pero si a quen ten a responsabilidade de dispensarlle á cidadanía unha educación de calidade. Eles teñen á obriga de que haxa unha oferta que cubra todas as necesidades alí onde estas xorden.
Escoitamos moitas razóns que se opoñen a este incremento, case todas elas relacionadas coa capacidade das aulas e con cuestións organizativas (mesas, colgadoiros, autobuses para as saídas, zonas de xogo, etc), todas elas poden ser rebatidas polas autoridades apelando á creatividade e á capacidade de resolución que sempre amosaron os mestres de infantil, pero o que é incontestable é a perda da calidade educativa e iso é o que temos que facerlle ver á sociedade. A regra é fácil de entender para calquera: a maior número de alumnos/as menor atención á autonomía, individualidade e singularidade de cada neno e nena. Non ten volta.
Xa veremos o que sae disto.
Ángeles Abelleira e Isabel Abelleira | 10/09/2013 ás 08:18 | Etiquetas: dereitos infancia, educación | Categorías: RebelArte | URL: http://wp.me/pN3u5-1Po
Comentario    See all comments


26,27,28...estudiantes/por clase articulo de Innovarte

26, 27, 28 ... estudiantes / por la clase?

En rebelarte el 10/09/2013 a las 08:18
03/06/2013 23.10.13_Clean
Tenemos nuevo centro para niños en el que están recibiendo más de 25 niños / aula para el mandato de las comisiones de escolarización. La norma, en su ambigüedad, es claro en este sentido: lo pueden hacer. Y lo están haciendo. Y los profesores, que pueden decir? Patexar.
Con el argumento de excepcional, pero pocos entienden lo que es excepcional por lo mismo que lo que queremos decir la mayoría de nosotros. Excepcionalidad es una circunstancia extraordinaria que obliga a superar, de forma irregular, un estándar en el caso que nos ocupa: la enfermedad grave de uno de los padres, la falta de escolarización otra opción que no implica viajes tonta, la transferencia a la violencia doméstica, la sumisión a tratamiento médico o de otro Tipo del / a estudiante y un poco más. En otros casos hay que tomar otras medidas: ofrecer otro centro u otra unidad de investigación de antecedentes. No más.
Hasta ahora, el límite del 25 era sagrado, ya no Hoy en día, cualquier persona que efectúe una autoridad superior, por un profesor puede explotar. Y el profesor no tiene más que apandar, la represalia puede ser muy fuerte. Durante años, si ha pasado una cosa así, de inmediato hubo una manifestación de los padres, directores de equipo y colegas. Hoy no.Todo el mundo busca y cuida de no echar a perder lo que tiene. El abuso de autoridad, la sumisión, la observancia, la locura y el fertilizante insolidaridad de un campo cada vez mayor en la enseñanza ultrajes. El caso es que los niños y no hay protestas, por lo que todo el mundo está feliz, excepto el capitán, pero cómo uno no importa mucho.
De hecho, es un niño / más en clase? Esto es lo que muchos se preguntan, a continuación, folletos, "en el tiempo que estuvimos 40 y aún así salir adelante por". Abondaríannos argumentos para responder, pero carecen de la energía para hacerlo. Lo único es que nos gustaría invitarlos a hacerse cargo de un grupo de niños de 3, 4 o 5 años. Un día, sólo un día, entonces ellos sabrían por qué no pueden soportar tasas tan altas catering profesionalidad a los niños.
Entonces, por el contrario, es el grupo de los "conocedores", entonces usted nos dice que los estudios más recientes no establecen una correlación entre el tamaño de la clase y los resultados escolares, nada parece confirmar que la disminución en el número de estudiantes aumenta el éxito académico pero por supuesto, no confirma que el aumento en el grupo obtiene. Hay incluso un grupo de 25 en el centro de una zona residencial de la misma en un polígono o un 15 en el interior rural de la escuela unitaria. Cuando hablamos de estas investigaciones sería bueno también correlacionar el tamaño del nivel de grupo, el contexto social y los resultados basados ​​en el punto de partida, no sobre la base de una norma final de la misma para todo el mundo.
Esto tiene mucho de que hablar, la primera es lo que ellos consideran el éxito en la educación. Hasta ahora, los estudios internacionales que todos vienen, nos hablaron de la posibilidad de premiar e igualando los niños de educación en el caso de las desigualdades sociales. Eso es el éxito educativo.
Pero esto sucede en todas las escuelas en las que hay una gran demanda? No. La relación de 25 respetados en elite público del centro de las ciudades y de sus excedentes invierte en otros no tan "excelente". Algo, por supuesto, no sucede a la inversa.
Los centros supermasificados generalmente los situados en lugares donde la gente va en busca de obras desfavorecidas bien precaria-en polígonos industriales y suburbios zonas donde la vivienda es más barata. En estas zonas, la pobreza, la marginación, la prostitución, la mendicidad y la violencia están presentes en las vidas de muchos niños, por lo que la escuela cumplió también con la función de compensar las deficiencias derivadas de la falta de la estimulación educativa en la familia. Lleve a cabo esta tarea a los estudiantes tan diversos como era difícil, porque las tasas de niños con necesidades son más altos que en otros lugares y por el compromiso de los padres con la educación de sus hijos no es una de sus prioridades, por lo que los maestros tenían que hacer malabares para abordar adecuadamente las 25 criaturas. Y era difícil de 25, con 26, 27, 28 o más y se convierte en un imposible.
Muchas y muchos de nosotros tuvimos hace años pidiendo la relación de reducción, 25 fue un superávit, pero también una barrera psicológica para los que iban a la cima en el aula, que estaba mal, pero sabía que no podía ir peor. Y ahora, ¿dónde está el límite?, ¿Cuál es el techo que lleguemos allí?, Violó la norma, todo vale.
Usted puede obtener? Usted puede. Los maestros pódeos soportar? Usted puede. Educativamente será bien atendido? No. Así que ¿por qué esta permitido? No hay necesidad de profundizar en las razones económicas que maneja la administración, ni en que las familias llevan a utilizar incluso el engaño para educar a su hijo / hija en un centro que sabes de antemano saturada: la prestación de servicios de salud en las horas antes y después del horario escolar. Culpabilizar no quieren ellos, pero ¿quién tiene la responsabilidad de la educación de calidad dispensarle público. Ellos tienen la obligación de contar con una oferta que cubre todas sus necesidades dondequiera que surjan.
Oímos muchas razones para oponerse a este aumento, casi todos ellos relacionados con la capacidad de las aulas y las cuestiones de organización (mesas, perchas, autobuses para las salidas, áreas de juego, etc), todos ellos pueden ser contrarrestadas, apelando a las autoridades y la creatividad la capacidad de resolver que siempre mostró a los maestros de los niños, pero lo que es innegable es la pérdida de calidad de la educación y eso es lo que tenemos que hacer para hacer a la sociedad. La regla es fácil de entender para cualquier persona: el mayor número de alumnos / menos atención a la autonomía, la individualidad y la singularidad de cada niño y niña. Usted no tiene vuelta.
Vamos a ver qué sale de esto.